Όλα ειναι δρόμος

Επιτέλους το βρήκα! Ναι! το μυαλό μου ξεκόλλησε! Επιτέλους. Μετά από δυο ατυχείς απόπειρες να γράψω κάτι-ότι έχω μέσα μου, ταινία με φίλους, μουσική στο τέρμα, κρασιά και λιώσιμο στο internet, με χτύπησε σαν κεραυνός! Ντόινγκ!

Μερικούς δρόμους πρέπει να τους φτάσεις μέχρι το τέλος.

Οι λέξεις δρόμος και τέλος με στοιχειώνουν αυτές τις μέρες. Αλλά επιμένω. Απ' όσο με θυμάμαι επιμένω. Είχα αρχίσει να αμφιβάλλω για το νορμάλ της κατάστασης μου και να αναρωτιέμαι μήπως καταβάθος έχω σαδομαζοχιστικές τάσεις.
Ντόινγκ! Ντόινγκ! Χτυπάει κουδουνάκι, ανάβει ο προβολέας και εύρηκα το υπνωτικό μου χάπι για σήμερα. Έτσι πρέπει να γίνει. Να φτάσεις μέχρι το τέλος γιατί αλλιώς....................[αφήνω το ελεύθερο να συμπληρώσει ο καθένας το δικό του αλλιώς, αν έχετε καταλάβει τι εννοώ. Αν δεν έγινα αντιληπτή πάλι δεν πειράζει. Περνάω φάση αυτοκριτικής και δυσκολεύομαι. Μου το συγχωρώ]

Καλά κουράγια

Βούλγαρη- ΚΤΕΛ

Λεωφορείο 31. Βούλγαρη- ΚΤΕΛ
Διάθεση παπαράτσικη. Μαύρο γυαλί και έξω να βρέχει...το ΜP3 κλειστό και το αυτί στημένο στους γύρω ήχους. Μου ταίριαζε και νομίζω ότι έχει καταντήσει ιεροτελεστία πια. Κάθε φορά που έρχομαι στην Θεσσαλονίκη θέλω να χαθώ μέσα της. Να κουλουριαστώ σε μια γωνιά, να αράξω έτσι αόρατη και να χαζέψω τους ανυποψίαστους περαστικούς. Το λεωφορείο για πρώτη φορά ήταν χαρακτηριστικά άδειο. Πέντε- έξι ψυχές όρθιες και τρεις το πολύ βαλίτσες πεταμένες κατάχαμα. Ιδανικό σκηνικό για ονειροπόληση και παρατήρηση
Εικόνα 1η: Λίγα μέτρα μετά τη στάση Κολόμβου, μας πιάνει φανάρι. Χαζεύω τις βιτρίνες και το μάτι μου πέφτει σε νεαρό κοσμηματοπώλη που κατευθυνόνταν προς την έξοδο του καταστήματος, ενώ διατηρούσε οπτική επαφή με τον συνομιλητή του. Θα του έλεγε κάτι σημαντικό μάλλον. Δεν βγαίνει έξω στον δρόμο. Απλώνει μόνο το χέρι του και ανάμεσα στους περαστικούς που προπερνούσε το λεωφορείο, ανοίγει την χούφτα και αφήνει ένα μικρό τοσοδούλι χαρτουλάκι που πέφτει με ελαφριές, νωχελικές στροφές στο πεζοδρόμιο. Υπέθεσα πως δεν συζητούσε με τον φίλο του για την καθαριότητα στην πόλη. Αν η κίνηση του ήταν συνειδητή επιλογή και τροπος ζωής, θα έφτανε στο σπίτι του αναρριχόμενος στην στοίβα σκουπιδιών που θα 'χε μαζευτεί κατω από το παράθυρο του. Η δικιά μου ευθύνη, δική σου δουλειά, σκέφτηκα ενώ μια γηραιά ύπαρξη στάθηκε δίπλα μου.
Εικόνα 2η: - Αυτό που έψαχνες το βρήκες καλή μου, Κέρδισες μια εικόνα και μαζί μ' αυτήν μια σκέψη. Σήκω τώρα να κάτσει η κυρία. Αυτή δίπλα σου, ντε!, μου ψιθύρισε απαλά η εσωτερική φωνούλα μου. Πάρκαρα το σύννεφο και στάθηκα στα δυο μου πόδια. Η γιαγιά ντεμέκ δεν ήθελε αλλά είπα να μην την κακοκαρδίσω. Στάση Ιασωνίδου. Το λεωφορέιο ακτινοβολεί λίγη από τη χάρη του ενός, του μοναδικού, του ανεπανάληπτου Δημιουργού των Πάντων εμφυσημένη σε γεροντάκι ντυμένο στους τόνους του θανατερού αναστάσιμου μαύρου. Η κυρία που εν τω μεταξύ είχε στρογγυλοκαθίσει αναπαυτικά, σε αυτές τις θέσεις που δεν σχεδιάστηκαν ούτε για έναν αλλά ούτε για δυο επιβάτες, αποκαλύπτει το ελατήριο που έκρυβε μέσα της και πεταγεται "για να καθίσει ο ιερώμενος". Ο ποιμένας αναλαμβάνει ζεστό ζεστό το θρόνο και βγάζει από την εσωτερική τσέπη της προβιάς, την handmade φλογέρα του.
Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την άποψη μου για την εκκλησία και την αθεράπευτη μαστούρα που προσφέρει νομίμως στην κοινωνία, στάθηκα ανάμεσα στον καθισμένο μοναχό και στην γιαγούλα, που είχε πιάσει τώρα ψιλή κουβέντα με έναν κοντό κύριο, κοντά στην ηλικία της.
Εικόνα 3η:Πλησιάζουμε στο τέλος του ταξιδιού μου. Το λεωφορείο δεν είναι πια ένα απλό μέσο μεταφοράς αλλά με τη συνδρομή του μαύρου κουτιού που κρύβει ο καθένας μέσα στην κούτρα του, μεταλλάχθηκε σε μέσο μεταφοράς σε άλλες παράλληλες πραγματικότητες. Το λεωφορείο δεν είναι πια ότι φαίνεται και το ίδιο αρχίζω να πιστεύω και για τον μοναχικό άνθρωπο, στα μαύρα. Δεν προσεύχεται αλλά μουρμουρίζει ασταμάτητα. Λες και είχε κουμπί στον κώλο και με το που κάθισε, γύρισε στο on. Πιάνω σκόρπιες κουβέντες...κατάρες καλύτερα, προς κάθε βούλγαρο, ρεμάλι που έρχεται και βιάζει τις κοπέλες μας.... Δίλημμα: Να εκφράσω τις αμφιβολίες μου στην γριούλα και να της διαλύσω την κοσμοθεωρία ή να της φουσκώσω τα μπρατσάκια και να την αφήσω να πλέει σε πελάγη αγαλλίασης;
- Καλή μου, δε θα σε πιστέψει ότι και να της πεις. Κατέβα γιατί θα αργήσεις, η φωνούλα με έβγαλε από την δύσκολη θέση.

Έχεις στόμα;

Ξέρω. Πλέον ξέρω τι σου συμβαίνει καλέ μου. Τώρα μπορώ να σε βοηθήσω γιατί κατάλαβα τι σε πλήγωσε. Μέχρι να το μάθω όμως δυσκολεύτηκα. Δεν υπήρξες και πολύ σαφής πανάθεμα σε. Έπρεπε να σε τσιγκλάω μέρες για να εντοπίσω το πεδίο της μάχης.....κάθε φορά που σε άγγιζα έτρεμα μέσα μου....μήπως και παγώσεις.....μήπως και τα κάνω χειρότερα. 'Ομως δεν τα παρατούσα. Έπρεπε να ανοίξω το αεροστεγώς κλεισμένο βαζάκι που χώθηκες μέσα....για να τα καταφέρω το ζάλισα λιγουλάκι......το έτριψα από δω......το ταρακούνησα απο εκεί......με φόβο να μου γλιστρήσει μέσα από τα χέρια και να διαλυθεί στο πάτωμα.....Θα με διευκόλυνες αν άφηνες και μια χαραμάδα αέρα, ξέρεις....Μίλα μου για να σε βλέπω που λέει και η αστάρτη. Αν δε μιλάς δε σε γνωρίζω..... αν δε σε γνωρίζω, δε σε αγαπω.......θα αγαπω το σύννεφο σου κι οχι εσένα. Σπάσε το βαζάκι να απολαύσουμε το μέλι παρέα

ΥΓ: Ξεκίνησα να γράφω για τον υπολογιστάκο μου αλλά κατέληξε αλλιώς. Δεν είναι εύκολο για όλους τους ανθρώπους να εξωτερικεύουν αυτά που νιώθουν. Αλλά θα κερδίσουν πολλά πολλά πολλά πολλά αν το κάνουν....

Άμυνες βασικά

Είμαι extra δυνατή, διάολε!Είμαι φοβερή γαμώτη μου!!!Έχω αντοχές που ούτε καν φανταζόμουν!
Ξύπνησα πριν από κανένα δίωρο και μου έχω ήδη επιβληθεί δύο φορές! Ούτε μάστερ γιόγκας να ήμουν...
Ανοίγω τα τεράστια ματάκια μου και λέω "γιατί τα άνοιξες, πανίβλακα?". Τ α λαμπάκια μου δεν είχαν σβήσει εντελώς από χθες και ο καιρός δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε έξω απ' το παραθύρι μου αλλά και μέσα στην ψυχούλα μου. Ενεργοποίησα τον πρώτο μηχανισμό άμυνας και άνοιξα το παντζούρι....Μαλακία έκανα, γιατί έβρεχε καρέκλες....ξανακουκουλώθηκα αλλά ευτυχώς η καλή φωνούλα με τσίγκλισε και πάλι.
-Σήκω, μάζεψε τα κομμάτια που νομίζεις πως έχεις και στύψε κανένα πορτοκαλάκι γιατί έχεις τα χάλια σου! Ακούς άλφα?
-Yes Sir!, είπα υπάκουα και ξεκίνησα για την κουζίνα.
Στο ενάμισι μέτρο που απέχει από το κρεβάτι μου, χάιδεψα ελαφρά το γλυκο pc μου για να ακούσω και καμιά μελωδία. Η ώρα περνούσε.... πορτοκάλι έστυβα.... πορτοκάλι έπινα....και η μαυρίλα μου τελικά διαλύθηκε! Εκεί που πήγε να σχηματιστεί λαμπερό χαμόγελο στην μουρίτσα μου, το μάτι...το τεράστιο.....το αναθεματισμένο...το της Μόρντορ πέφτει στην οθόνη του υπολογιστή........
Η μαυρίλα μου είχε στρογγυλοκαθίσει εκεί και μου έκλεινε το μάτι! Πουτάνα! Αναφώνησα και άρχισα να πατάω κουμπιά σαν τρελή. Ο Υπολογιστάκος το έπαιζε dead λες και ήθελε κι άλλο γαργαλητό. Είχα αρχίσει πλέον να ανησυχώ...
Η φωνούλα επανήλθε και πάλι:
-Μην τυπώσεις κηδειόχαρτα ακόμα. Χτύπα κανένα τηλ σε γνωστούς και αγνώστους πλην γκουρού της ψηφιακής πραγματικότητας.
Λαμπάκι άναψε, εύρηκα αναφώνησα και άρχισα. Τηλέφωνα, μηνύματα και όλη την ώρα να σκέφτομαι πόσο πιο πολύ έχω την ανάγκη του Υπολογιστάκουλι μου πια...ούτε που το κατάλαβα πόσο έχω συνδεθεί με αυτό το μηχάνημα. Βέβαια τα σημάδια τα έβλεπα. Χανόμουν στο δίκτυο όλο και περισσότερες ώρες, κατέβαζα μουσικές με τα μπούνια...μέχρι που έφτασε η πρώτη κίνηση με το που μπαίνω στο σπίτι να είναι να πατήσω το κομβίον του!
Με τα πολλά έβγαλα μια άκρη από πολύ ικανούς αστυνόμους Σαΐνηδες, που έτρεξαν με το που φώναξα "Πρόβλημα! Πρόβλημα!".
Μου επιβλήθηκα άλλη μια φορά, έκλεισα τον υπολογιστή και έφυγα από το σπίτι.
Είμαι φοβεγή και τγομεγή!

ΥΓ1: Όπως καταλάβατε υπέκυψα στην γοητεία φιλικού υπολογιστάκου!
ΥΓ2: It is τα λόγια σου μου έδωσαν κουράγιο! Thanks για τη βοήθεια
ΥΓ3: Αν δεν ήταν αυτό το ποστ μηχανισμός άμυνας, τότε τί ήταν, διάολε!

Η βλακεία κυριαρχεί...

Ήμουν στο εμπορικό Cosmos στην Θεσσαλονίκη. Είχα εντοπίσει ένα βιβλίο που έψαχνε μια φίλη για την διάλεξη της και άδραξα της ευκαιρίας να κάνω και καμιά αγορά. Αν δεν σε έπεισα δεν πειράζει, σκέψου ότι θελεις. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Το πόστ αυτό δεν έχει στόχο τα μεγαθήρια εμπορικά κέντρα και την καταναλωτική μας μανία. Την βλακεία του κόσμου θέλει να καταδείξει.

Σε απλά ελληνικά, λοιπόν, ήμουν στο ισόγειο και ως λογικό ον πρόχωρησα προς της κυλιόμενες σκάλες. Κι εκεί με χτύπησε η βλακεία του κόσμου. Ένα βήμα κυριολεκτικά και θα μπορούσε να είναι δολοφονική, διάολε! Αυτό που αντίκρισα με παρέλυσε. Τι να κάνεις μπροστά σε ένα βλάκα. Να του μιλήσεις, να του τα χώσεις, τι; Πάλι καλά αν ήταν ένας. Όταν αποδεικνύεται περίτρανα μπρος στα μάτια σου πως η βλακεία είναι κληρονομική πώς φέρνεις παιδιά σε αυτόν τον κόσμο;

Για να καταφέρω να φτάσω στο βιβλιοπωλείο του ορόφου, έπρεπε να πάρω τις κυλιόμενες. ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Είχαν καταληφθεί από μια μαμά, μια γιαγιά, έναν γαμπρό και ένα καροτσάκι με ένα γλυκούλι μπεμπε μέσα, αθώο θύμα...Η μάνα προσπαθούσε να ισορροπήσει στα τακούνια της κι έπειτα στα σκαλιά της κυλιόμενης, που όπως ήταν φυσικό δεν μέναν σταθερά στιγμή. Αυτό που την δυσκόλευε περισσότερο ήταν η τσιριχτή φωνή της -όχι έτσι παιδί μου- μάνας και το καροτσάκι. Ναι!Ναι! αν έχεις το βούδα σου, ήθελαν οικογενειακώς να ανεβάσουν το καροτσάκι από τις κυλιόμενες!!!! Όχι μόνο βλακώδες και επικίνδυνο, δεν επιτρεπόταν κιόλας.

Σε αυτό το σημείο, διαπίστωσα με έκπληξη πως η βλακεία συνάδει με την μυωπία. Δεν εξηγείται πως δεν είδαν κοτζάμ πινακίδα στη βάση της σκάλας που τους φώναζε προσωπικά: "εσύ! ναι εσύ! άσε κάτω το καρότσι, κακούργα μάνα!" Πετάρισα τα ματάκια μου για να συνέλθω (προς στιγμήν νόμιζα πως είδα το μωράκι να δείχνει την πινακίδα με το δαχτυλάκι του -ζες μαμα τι ζειχνει!ζες!). Διατήρησα την ψυχραιμία μου και με χαμόγελο, καταβάθος ειρωνικό, τους πλησίασα και έδωσα μια μινι διάλεξη για την εφεύρεση που λέμε ανελκυστήρα. Δεν τους είδα έκτοτε αλλά προσευχήθηκα στην θεά Κάλι να τους έχει καλά!

Οφείλω να προσθέσω πως η βλακεία χτυπάει και συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες. Αναφέρομαι στο προσωπικό ασφαλείας και υποδοχής που στέκονταν ακριβώς δίπλα, σε απόσταση δυο μέτρων χάζευαν ακουμπισμένοι στον πάγκο των πληροφοριών, την ώρα του τραγελαφικού συμβάντος.

Ένιωσα καλά με τον εαυτό μου γιατί έσωσα μια ψυχή (πιστεύω). Αν έχω δίκιο όμως και η βλακεία είναι όντως κληρονομική, έκανα μαλακία, διάολε!

Αποκρεύουμε;

Τι είναι τα καρναβάλια αλήθεια;

Η πρώτη μου επαφή ήταν οι σχολικοί αποκριάτικοι χοροί. Πριγκιποπούλες, σερίφηδες, παλιάτσοι και κανένας εμπνευσμένος λαχανόκηπος διαγωνίζονταν για το καλύτερο μασκάρεμα. Τα λάτιν και τα ποπ κομμάτια είχαν την τιμητική τους.

Η πρώτη φορά που ψιλιάστηκα πως υπάρχει νόημα πίσω από τον θεσμό αυτό, ήταν όταν άκουσα τα παραδοσιακά αθυρόστομα, φαλλοτράγουδα. Ας είναι καλά η αεικίνητη Δόμνα Σαμίου που όργωσε την Ελλάδα και μας τα παρουσίασε όσο πιο αυθεντικά γινόταν.

Το πρώτο τρελό ξεφάντωμα ήρθε όταν πέρασα στην Ξάνθη. Δεν περιγράφεται το ξεσάλωμα, η μαλακία, ο χορός. Πρώτο έτος κιόλας, δεν θέλεις και πολλά για να περάσεις καλά.

Τώρα που ο ενθουσιασμός του πρωτοετούς έχει ξεφτύσει-τα έχει φτύσει εντελώς το βλέπω λίγο αλλιώς. Με ενοχλεί η βαβούρα και η έξαλλη αγέλη που φτάνει στην κάθε Ξάνθη για να "διασκεδάσει" όπως δεν έχει τα κότσια να κάνει στην πόλη του. Βλέπω και την υποκρισία των αρχών που οργανώνουν ντεμεκ πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά στην ουσία κάνουν τις πλάτες στους καταστηματάρχες και μου ανάβουν τα λαμπάκια. Σωστό χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνομαι! Φοβάμαι και την απληστία τους που φουσκώνει σαν σπυρί στο μέτωπο, όλο και περισσότερο καθώς τρίβουν τα χέρια τους. Φουσκώνει αδιάκοπα μέχρι να σκάσει την ώρα που θα τα σκάσουμε κι εμείς στο μπαρ, στο ξενοδοχείο, στην ταβέρνα, στα εποχιακά κτλ κτλ.

Τιμές τρελές με καπέλα απίστευτα σαν κι αυτά που φοράμε κι εμέις οι μασκαράδες. Μεταξύ μας ότι κι αν πιστεύουμε, ντυθήκαμε πορτοφόλια. Ότι και να λες γλυκέ μου παλιάτσε, πορτοφόλι είσαι. Κι εσύ μικρή μου ινδιάνα, πορτοφολάκι είσαι ντυμένη κι ας μην το ξέρεις. Ή μπορεί να το ξέρεις γιατί το συντηρείς. Το γουστάρεις να διασκεδάζεις πληρώνοντας. Να σου βάζουν χέρι και να πετάς το σκαλπ σου από την χαρά!

Σιχάθηκα ακόμα και το κέφι μου να γίνεται προϊόν, μα τω Δία! Φέτος λέω να μην αφήσω να τριτώσει το κακό. Θα ακούω στο τέρμα μουσική στο Mp3 για να αποφύγω τα λατιν και δε θα επιτρέψω σε κανένα να μου προσφέρει την ίδια κονσέρβα διασκέδαση. Παίρνω το μενίρ μου και πάω να τα σπάσω σε άλλο οχυρό.

ΥΓ: το κολάζ είναι εμπνευσμένο από την επικαιρότητα! χιχι...

Χαμηλές πτήσεις στην Ναυαρίνου

Είχα μια βδομάδα να κάτσω στον υπολογιστή και ήταν όμορφα. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, ζούσα έξω στον πραγματικό χώρο με τα δέντρα και τα καυσαέρια του. Στο βάθος του μυαλού μου περνούσαν διάφορες σκέψεις. Είχα σκαρώσει ένα μικρούλι, καυστικούλι postaki για την περιβόητη δημοπρασία του τέως, μάλιστα! Όμως, παρατηρώντας την Ναυαρίνου, ένιωσα ανεπιθύμητη και αυτό είναι μακράν πιο σημαντικό και αξιόλογο.

Θεωρώ πως αυτός ο πεζόδρομος είναι από τους πιο ζωντανούς χώρους της πόλης και αντιστέκεται με όλες τις δυνάμεις του στην σκόπιμη αποστείρωση των δημόσιων χώρων και στην συρρίκνωση του κοινωνικού τους ρόλου. Πρόσφατα όμως δέχτηκε ένα καλομελετημένο χτύπημα. Τα πολύβουα, πολύχρωμα πέτρινα τοιχάκια που περιβάλλουν τον αρχαιολογικό χώρο, στεφανώθηκαν με ένα κάγκελο που τα περιτρέχει πέρα ως πέρα. Όπως ήταν φυσικό, μεταλλάχθηκαν από καθίσματα σε σημεία παρατήρησης.

Αυτό που με σόκαρε ήταν η μεταφορά που έκανε το μυαλό. Μου θύμισε τούτο το κάγκελο, εκείνα τα σύρματα με τα καρφάκια που τοποθετούν στα γείσα των κτιρίων για να απωθήσουν τα περιστέρια...

Θα ήθελα πολύ να επανέλθω στο θέμα όμως κακά μαντάτα μου θύμισαν πως η ζωή δεν είναι μόνο ο χώρος. Αν και ο χώρος, ειδικά ο δημόσιος, οφείλει να φιλοξενεί την ζωή