^%%&@#@$#&(()HJrfyt#%$%, diaole!!!

Η παραφωνία της ημέρας

2009-03-22T16:00:00.000-07:00

Άλλη μια βροχερή Κυριακή με τις ορμόνες να ζούνε το απόλυτο λουνα παρκ εντός μου και το πρόσωπο ανέκφραστο.

Χαρακτηριστικά σιωπηλή όλη τη μέρα, επέστρεφα σπίτι από έναν ακόμα καφε. Μπόλικη βαβούρα, ενοχλητική συγκέντρωση κάπνας, δίωρος συνεχής πονοκέφαλος....."τράβα σπίτι σου", ψιθύριζε από τακτ η εσωτερική φωνούλα.

Μια μίρλα με χτυπούσε με την ομπρέλα της ανελέητα μέχρι να μπω στο δεύτερο λεωφορείο, διάολε!...κι ενώ περίμενα πως η μέρα θα τελείωνε όσο βουβά ειχε ξεκινήσει, συνέβη το αναπάντεχο και την έχρισε αυτόματα ως μια Κυριακή διαφορετική από όλες τις άλλες, περασμένες και μη.

Πλησιάζοντας στον Βαρδάρη, οι πόρτες ανοίγουν σαν αυλαία και στη σκηνή του λεωφορείου- κινητού γαβ γαβ κέντρου, αναλαμβάνουμε γάμους και δεξιώσεις- βγαίνει το πρώτο όνομα τρεκλίζοντας ελαφρώς. Ντυμένος και στυλιζάρισμενος, από την κορφή ως τα νύχια σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας (του δρόμου), ευχαριστεί τον κόσμο για την προσέλευση και ζητά μια θέση (στις καρδιές μας) από την πρώτη παρέα νεαρών που ανταποκρίνεται αγόγγυστα.

Θρονιάζέται σαν βασιλιάς (της νύχτας), αφήνει το σκήπτρο, την κορώνα και τις ρετσίνες του κάπου στα παρασκήνια και δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει το γλέντι. "Πάμε μανέστρο!",αναφωνεί και με το πάτημα ενός κουμπιού το λεωφορείο-20 και 1 νύχτες προς τον εύοσμο, κατακλύζεται από τους ήχους βραχνιασμένης, ηχογραφημένης προ δεκαετιών, ποντιακής λύρας!!

Η παρέα του πρώτου καθίσματος πίστας, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσπαθεί να λικνιστεί στο ρυθμό του παραδοσιακού μπιτ αλλά.......αυτά δεν τα μαθαίνεις στο facebook....Οι θαμώνες που βρίσκονται δίπλα του, τον κοιτάζουν μουδιασμένοι ενώ αυτός επιβεβαιώνει τακτικά τον μανέστρο ανάμεσα σε άλλες ευχές διατυπωμένες σε μεθυσμένα ποντιακά. Στο βάθος του μαγαζιού ο κόσμος εκφράζεται πιο ελεύθερα. Άλλοι κουνούν αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους, μάλλον θεωρούσαν πως με 0.50e εισητηρίο θα απολάμβαναν τουλάχιστον Πλούταρχο, ποιός ξέρει; Ορισμένοι χαζογελάνε, ίσως μπερδέυτηκαν , σκόπευαν να ανέβουν στον όχημα ΙΚΕΑ 2-απόψε ο τελικός ανάδειξης του καλύτερου κωμικού της περιφερείας!!, ανταυτού κατέληξαν εδώ κι ακόμα δεν το έχουν πάρει χαμπάρι πως πάνε δυτικά.

Τι να πει κανείς αυτή τη βουβή, μοναδική Κυριακή!...Όσο για μένα...σκέφτηκα χαμογελώντας πως το αστέρι της βραδιάς τα έχει κάπως χαμένα. "Δεν θα είχε και κάποιον να τον βοηθήσει να τα βρει", σιγοντάρισε η φωνούλα προτού αποχωρήσω αθόρυβα.

Ένα όμορφο εξάωρο στη σχολή!

2007-12-03T14:15:00.000-08:00

Μετά από μια βδομάδα σύγχυσης και επιβεβλημένης απραξίας*, σήμερα είχα την ευτυχία να περάσω ένα όμορφο εξάωρο στη σχολίτσα μου!!

Πέρα από την καλή χημεία με την καταπληκτική, πανέμορφη, πανέξυπνη φίλη και συνεργάτη [θέλεις να πω κι άλλα;;;...χιχι.............Θέλεις, διάολε;], καταφέραμε μετά από στύψιμο του αριστερού και κατόπιν του δεξιού ενδοκρανιακού σφουγγαριού, να λερώσουμε ευχάριστα το χαρτί!!!

Βαφτίσαμε τον χώρο, "χώρο-απόφαση" και αρχίσαμε τα παιχνίδια και τις μουτζούρες! Για να μην επιμηκύνω το μυστήριο της πρώτης ανάρτησης μετά από πολύμηνη απουσία [είμαι ένοχη, αλλά γούσταρα!], θα εξηγηθώ:

Θέμα διπλωματικής: Κέντρο κοινωνικής ενσωμάτωσης μεταναστών και εκπαίδευσης πολιτών (γιατί την χρειαζόμαστε) Να σημειωθεί πως διατηρούμε επιφυλάξεις για τον τίτλο. Σε γενικές γραμμές, αυτές οι εφτά λέξεις εκφράζουν σχετικά πιστά αυτό που φωνάζει η εσωτερική φωνούλα..

Πρόκληση της ημέρας: Ο χώρος όπου οι Μ(ετανάστες) και οι Π(ολίτες) συναντώνται ποικιλοτρόπως

Θεωρητική διαπίστωση: (σε μορφή διαλόγου, με διακοπές ρουφηξιάς καφε)
- Κοίτα...ότι και να λέμε....όχι πως δεν συμφωνώ...κι εγώ κάπως έτσι το βλέπω....
- Βασικά, η πλατεία είναι το κλειδί.
- Ναι....μμμ...και ο υπαίθριος χώρος...σαν αυτά που είδαμε στο βιβλίο του *****.....με τους ενδιάμεσους χώρος και τα κατώφλια....κατάλαβες ποιό λέω;
- Θυμάμαι...αλλά νομίζω πως δεν φτάνει μόνο να είναι δίπλα δίπλα οι μεν και οι δε....πως να το πω...μισό...το χω...........ρε, συ. Αν δεν θέλουν αυτοί να βρεθούν μαζί, δε θα κάτσει!
- Φαντάσου σενάριο: Η μικρή Ελενίτσα γυρνάει από το σχολείο, απο τον σύντομο δρόμο που χαράξαμε και περνάει από την πλατεία μας. Δίπλα στην πλατεία....σε χαμηλότερο επίπεδο.....κάποιο εργαστήρι...που απευθύνεται και στους μεν και στους δε, βγάζει μια λειτουργία υπαίθρια.
- Ναι...
- Αυτο γίνεται τη Δευτέρα και την Τρίτη και την Πέμπτη...και κάποια στιγμή....ενδεχομένως....από περιέργεια ίσως αρχικά....η φωνούλα της Ελενίτσας της λέει...."κοίτα βρε χαζούλα τι γίνεται εκεί χάμω"
- Και αν είναι λίγο πονηρούλα της σφυρίζει "καλό το μελαχροινάκι, ε;;;" χιχι
-Της μπαίνει λοιπόν η ιδέα να πάει κι αυτή να δει τι παίζει
- Αλλά περνάει μια φάση....μια βδομάδα που το ζαλίζει μέσα της.....να πάω, να μην παώ......
- Μέχρι να το πάρει απόφαση, που στέκεται η Ελενίτσα;....μμμμ...όχι στην πλατεία. Κάπου ενδιάμεσα μάλλον....σε μια περιοχή ανάμεσα, που να της επιτρέπει να πλησιάσει σιγά σιγά....
- Και εν τέλει, αν το αποφασίσει, να κατέβει στην αυλή και να το γνωρίσει το μελανούρι!!
- Συνεπώς, αν γεφυρώσουμε αυτή την απόσταση (θεωρητική και φυσική), με μια περιοχή που θα συμπεριλαμβάνει....κερκίδες ας πούμε....η Ελενίτσα θα μπορεί να πλησιάζει σιγά σιγά κάθε μέρα, με τον δικό της ρυθμό και κάθε φορά να κατεβαίνει ένα σκαλοπάτι.
- Θα είναι ο χώρος που θα ζει μέχρι να το πάρει απόφαση!

Εγένετο ο χώρος-απόφαση! Και άλλοι σαν και αυτόν βρίσκονται σε διερεύνηση και όπως λέμε πλέον μεταξύ μας, λίγο σοβαρά, λίγο αστεία......οι χώροι αυτοί φιλοδοξούν.......

*Η σύγχυση της εβδομάδας και η απραξία, επιβλήθηκε από τις συνεχείς μετακομίσεις μέχρι να κατασταλάξουμε στην φωλίτσα μας και την ζωτικής σημασίας και εκτεταμένη επιδίωξη για αξιοπρεπή επίπεδα καθαριότητας σε ολόκληρη τη σχολή. Περισσότερα επί του θέματος σύντομα (αν κερδίσω το στοίχημα με την μουγγαμάρα του εαυτού μου!)

Ωραία δε θα 'ναι?

2007-07-04T02:30:00.000-07:00

Ραντεβού κάτω από τον πλάτανο, όταν θα σκούζουν τα χάλκινα!!!

Πληροφορίες εντός

Με ένα μινι, τοσοδούλι, διάφανο και ροζ μπικινι!

2007-06-11T05:03:00.000-07:00

Μετά από τόσο καιρό απουσίας δε θα μπορούσα παρά να επιστρέψω με το πιο τετριμμένο όλων των θεμάτων ever!

Κ α λ ο κ α ι ρ ά κ ι ! ! Γ ι ο υ χ ο ύ!!! και λίγο πιο αρχιτεκτονικα..... U H U ! ! !

Ήλιος στο full, μαυροτσουκαλισμένα κορμιά που ψήνονται στο φυσικό grill για ώρες πολλές, ιδρώτας, λάδια , δροσερές βουτιές και ααααααχχχχχχ! (προφέρεται με ανοιχτό α και βαθύ χ)

Από τα πιο παράξενα καλοκαίρια.... ανισόρροπος καιρός ενίοτε, εξεταστικές. Κατά μια έννοια είναι αλλαγή κι αυτό. Με διάθεση ανεβασμένη όμως, όρεξη για φλερτ και αυτοπεποίθηση στα ύψη, μήδε το επιβέβλημενο διάβασμα μήδε τα κακά μαντάτα είναι ικανά να με χαλάσουν! Γουστάρω τίγκα!

Άσε που επειδή πολλοί είναι στην ίδια μοίρα είναι παρηγορητικό. Το να λιώνεις στην πόλη μόνος σου, μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, με τη μύτη χωμένη σε βιβλία δεν αποτελεί διακοπή από την υπόλοιπη ετήσια καθημερινότητα, διάολε! Άλλα άμα μπορείς να κάνεις break με φίλους καλούς, δοκιμασμένους η ρουτίνα υποφέρεται.

Βέβαια, θα ήθελα να έρθει η στιγμή που η πόλη θα αδειάσει! Οι δρόμοι θα είναι ελεύθεροι από τα αυτοκίνητα και θα σπιντάρω με την ποδηλατάρα μου σαν νέα Σουμάχερ! Άσε και την οδήγηση (πιστοποιημένα πια, αφού σήμερα παρέλαβα και το δίπλωμα). Όποιος ζει με την προκατάληψη απέναντι στους νέους οδηγούς και δη στις γυναίκες, κακό του κεφαλιού του! Να φάει την μούτζα που του αναλογεί!

Το μόνο άσχημο που εντοπίζω το καλοκαίρι είναι πως τα περισσότερα ωραία μπαράκια της πόλης βάζουν λουκέτο...Αλλά ποιος θέλει να κλειστεί σε τέσσερα ντουβάρια καλοκαιριάτικα; Ας είναι καλά τα πεζουλάκια, ποταμάκια, παρκάκια!

Δεν θέλω να πω τίποτα σοβαρό γιατί ο οργανισμός μου βγάζει καντήλες. Άσε που τα σοβαρά που με απασχολούν τελευταία είναι πολύ σοβαρά. Θα τα κρατήσω για το παραδοσιακό μου ημερολόγιο και για την μυστική γωνιά του μυαλού μου, παρέα με άλλα.

Κι επειδή αν συνεχίσω να παπαρολογώ για το καλοκαιράκι, τα beach bar, τις συναυλίες (James, Air, Amos στις 19 Ιουλίου), δε θα καταφέρω να συμμαζέψω το μυαλό όσο επιδέξια κι αν χειρίζομαι το λάσο, εγώ η πιο γρήγορη κι από τον ίσκιο μου, σταματώ.

Ωρα να σνιφάρω τα βιβλία μου και πάλι!! Ecstasy!!!!

Ένας κύριος

2007-04-25T15:03:00.000-07:00

11:30 περίπου το πρωί, σε ένα μικρό καφε στην Ξάνθη

Άνδρας γύρω στα πενήντα μπαίνει και απλώνει ένα πλατύ χαμόγελο γύρω τριγύρω.
- Καλημέρα, κορίτσια. Πώς είστε;
(Ακολουθούν οι καθιερωμένες αποκρίσεις)
- Να κεράσω ένα σφηνάκι; ένα ρακόμελο;
- Ξέρεις...πριν λίγο πήρα το πρωινό μου συνοδεία γάλακτος...ακόμα δεν τελείωσα τον καφέ...ευχαριστώ
Χωρίς να έχει δείξει κάποιος ιδιαίτερο ενθουσιασμό ή ενδιαφέρον για το λόγο που προκάλεσε αυτήν την εκτός χρόνου προσφορά, ο κύριος συνεχίζει:
- Πούλησα το παλιό αμάξι σε απίστευτη τιμή, τα οικονομικά πάνε καλά.... έλα, ένα ελαφρύ σφηνάκι από μένα!
(Ακολουθεί η καθιερωμένη παραγγελία. Διπλός εσπρέσσο και μια καράφα νερό με μπόλικα παγάκια)
- Το μαγαζί πάει καλά, ε; Πέρασα χθες βράδυ και δεν είχε χώρο ούτε για να σταθείς. Δεν σας είδα όμως. Δεν βγαίνετε εδώ;
(Κοφτές, ευγενικές απαντήσεις που δεν αποκαλύπτουν διαθέση για κουβεντούλα ξεκινούν μέσα και έξω από το μπαρ, στροβιλίζονται για λίγο και βουτούν στο δεξί του αυτί!)
Ανοίγω τα τεφτέρια της εργασίας μου μπας και πιάσει το μήνυμα
- Σκονάκια; Θυμάμαι όταν ήμουν εγώ φοιτητής....α!για την εργασία σου.......τι θέμα έχει;
Τα παρατάω. Οι ευγενικές απαντήσεις δεν πιάνουν. Τα ψίχουλα που ρίχνω στην κουβέντα του φαίνονται λουκούλειο γεύμα. Διάολε!
- Ωραίο καιρό έχει σήμερα, βαρέθηκα την εργασία. Πάω να λιαστώ λιγουλάκι έξω στα σκαλοπάτια.
Απογειώνομαι με δυο τρεις πιρουέτες και στρέφω τους προβολείς του στην ανεπανάληπτη Β. πίσω από το μπαρ. Ο ήλιος με τυφλωνεί αλλά το παιχνίδι γνώσεων που έχει στηθεί μέσα και η αδυναμία μου στις ερωτήσεις γεωγραφίας με καθήλωσαν στον πάγκο....ευτυχώς!
Παρά την ήπια ηλίαση και το στομάχι που διαμαρτύρεται καθώς έφτασε κουτσά στραβά το μεσημέρι, αντιλαμβάνομαι πως ο κύριος έχει πιει άλλους δυο καφέδες και τρείς καράφες νερό. Η Β. σχολάει και την ύστατη στιγμή του αποχαιρετισμού ο αγαπητός κύριος βρήκε την ώρα να εκφράσει την ανησυχία του:
- Β., σχολάει και η Κική τώρα;
Τα μαλλιά μου έχουν πέσει και τα κερνάω κανταΐφι στους πελάτες!!! Να μην τα πολυλογώ, η ώρα φτάνει έξι και η καφεινή χορεύει σουινγκ με την μοναξιά, στις φλέβες του εν λόγω κυρίου. Το δράμα κορυφώνεται όταν πέρα από τις σκόρπιες σκέψεις του αναγκαστήκαμε ούλοι δούλοι αφεντικά να ακούσουμε τον τηλεφωνικό καυγά του, με την εδώ και τόσα χρόνια πρώην σύζυγο του. Ζαααααααχαρη, που έλεγε και ο αδερφός μου στον στρατό!
Ημιλιπόθυμη, καθόμουν στωικά δίπλα του και τον άκουγα. Που και που ξεστόμιζα μια δυο λέξεις και μετά πάλι τουμπεκι. Δεν είναι κακός σκεφτόμουν. Δεν είναι φλύαρος. Δεν το παίζει Ο Κάποιος για να ψωνίσει πιπινάκι. Είναι ένας μόνος άνθρωπος. Και σου έλαχε εσένα να βρίσκεται δίπλα σου σε μια δύσκολη μέρα. Σφήνωσε τις ωτασπίδες και απόλαυσε τον στραβό ήλιο!
Μισή ώρα πριν βρει την δύναμη και το δρόμο για το σπίτι του, με κοιτάζει στα μάτια και με ρωτάει:
- Εμένα (μικρή παύση) ποια είναι η ηθική ανταμοιβή μου που σου μιλάω τώρα;
- (μεγαλύτερη παύση) Η ηθική σου ανταμοιβή είναι απλά (και δύσκολα) πως σε ακούω, του απάντησα με ένα αινιγματικό χαμόγελο.

Ε, και;

2007-04-17T11:16:00.000-07:00

Αναρωτιέμαι...όταν μπορώ...
Ας πούμε πως πέρα από τη δική μας πραγματικότητα, αυτή που ζούμε και ο καθένας ερμηνεύει διαφορετικά (και είναι κάποιες φορές αισθητά διαφορετική για τον καθένα μας), ας πούμε λοιπόν, πως αυτή η πραγματικότητα δεν είναι η μοναδική.
Έστω ότι υπάρχουν παραπάνω από μια παράλληλες πραγματικότητες. Είναι πιθανόν λένε οι επιστήμονες. Σε καθεμιά από αυτές τις πραγματικότητες ζω διαφορετικά γιατί έχω κάνει διαφορετικές επιλογές. Στη μια είμαι κηπουρός στην άλλη ψαράς, στην τρίτη είμαι πολύτεκνη και στην άλλη ψυχάκιας κοκ.
Υποθετικά και ενδεχομένως υπάρχουν παράλληλες πραγματικότητες κι εμείς ζούμε σε αυτές χωρίς ποτέ οι ζωές μας να τέμνονται (πως θα ήταν παράλληλες, άλλωστε;).
Επειδή εμπεριστατωμένη επιστημονική απάντηση δεν θα διατυπωθεί αύριο μεθαύριο ή μπορεί να αποδειχτούν στον τρελό κόσμο που ζούμε εξωφρενικά πολλές, αναρωτιέμαι όταν μπορώ,
ε και;
Και τι έγινε αν υπάρχουν; Επηρρεάζουν αυτές οι παράλληλες πραγματικότητες η μία την άλλη; Η πιθανότητα να υπάρχει μια παράλληλη πραγματικότητα μειώνει, αλλοιώνει...κάνει κάτι διάολε σε αυτήν που αντιλαμβάνομαι κάθε φορά πως ζω;

Μια σπαζοκεφαλιά ήταν για να περνάει η ώρα και ένα ουφ με το υπερψάξιμοτωνπάντων!

Το καλύτερο ήταν η μαγειρίτσα

2007-04-11T12:37:00.000-07:00

ΚΑΚΟ:Μάπα αυτές οι γιορτινές μέρες όπως κάθε χρόνο. Αυτό που τις σημαδεύει κάθε φορά είναι οι δυο μίζερες μέρες που πηγαίνουμε οικογενειακώς στο χωριό. Απλώνουν την κατήφεια τους και στις υπόλοιπες με άνεση και χάρη περισσή!!! Δράμα η φάση στο μικρό χωριό των Γαλατών, κάπου εκεί στη Δράμα. Η τεράστια βλακεία είναι πως βλέπω τον ουρανό να πέφτει και να με πλακώνει ετησίως κι όμως...οι συναισθηματισμοί συναισθηματισμοί και πάλι προς την Δράμα τραβώ!
Το τραπέζι τη μέρα του Πάσχα ήταν σαν το salad bar των Goodys!
Η γιαγιά έφαγε από νωρίς για να πάρει και τα πολυπόθητα χαπάκια.
Ο παππούς τσιμπούσε συνέχεια και όταν έφτασε η ώρα του φαγητού έκανε την πάπια.
Ο Θείος έτριβε την κοιλιά του πριν κάτσει η μαμά μου
Εγώ σκέφτηκα να περιμένω τις αγχωμένες νοικοκυρές και τελικά μου κόπηκε η όρεξη με την όλη φάση
Οι λεγεωνάριοι από τα γύρω σπίτια πυροβολούσαν στον αέρα με έξαλλο πάθος ενώ τα ποντιακά μπίτια μπούκωναν τους αιθέρες!!!!
Ανέβηκα κι εγώ σε έναν λόφο, με βιβλίο και καφεδάκι ανα μασχάλας προσπάθωντας να δω τον εαυτό μου μες στη μιζέρια μου, γιατί είμαι ο Χουλκ, που λέει και το άσμα!
ΚΑΛΟ: Τυχερούλα τυχερούλα που δεν πέρασα όλες τις διακοπές στο χωριό! Έμεινα επίτηδες περισσότερο στην Ξάνθη, περπάτησα ένα μονοπάτι μούρλια που ξεκινάει σε απόσταση αναπνοής από την πόλη και γλυκάθηκα (για άλλη μια φορά) με σιροπιαστά (σλουρπ σλουρπ) πλάι στο ποτάμι!! Καφές και εφημερίδα στο γρασσίδι, χαζοζογκλερικές απόπειρες στην παραλία της Θεσσαλονίκης.....ουζάκια......ε και εργασία εντάξει.....

ΥΓ: ΚΑΚΟ-ΚΑΛΟ: σημειώσατε x!

Απομόνωση

2007-03-27T15:30:00.000-07:00

Περνάω φάση εκούσιας απομόνωσης. Τι σημαίνει αυτό; Συνειδητά αφήνω τα πράγματα να τρέχουν και τα παρακολουθώ. Δεν παύω να είμαι κοινωνική (δεν κλείνομαι σπίτι, με όλα τα μέσα επικοινωνίας γυρισμένα στο off), απλά θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και αποφεύγω ότι μπορεί να με αποσυντονίσει.
Συνήθως συμβαίνει μετά από περιόδους που είμαι μέσα σε πολλά και έχω αναλάβει αρκετά. Έχω ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά μου τόσο που άλλο δεν πάει, διάολε! (καιρό είχα να το πω). Οπότε για να μην κλείσει τελείως το μυαλό μου και αρχίσω να τα βλέπω όλα ως υποχρεώσεις προς διεκπεραίωση, λουφάζω λίγο στην άκρη για να ξεπεταχτώ σαν τη μπίλια στο φλιπεράκι ξαφνικά, ώστε να ξεκινήσει νέος γύρος. Όπως όταν επισκέπτεσαι για πρώτη φορά ένα νέο μέρος και κάθεσαι σε ένα παγκάκι να ξεκουραστείς για λίγο και να συνειδητοποιήσεις τι έζησες, κέρδισες, τι έχεις να θυμάσαι, τι θα κάνεις το βράδυ...
Δεν είναι κακό πράγμα η απομόνωση αφ εαυτού της. Βοηθάει μερικές φορές να βρίσκεσαι με τον εαυτό σου. Άλλωστε έχουμε όλοι πολλά να πούμε με τον παλιόφιλο...
Η απομόνωση μπορεί να γίνει μέρος μιας δημιουργικής διαδικασίας. Μετά το χάος των αλλεπάλληλων πρωτογενών ιδεών που καμιά φορά πλημμυρίζουν το χώρο, το να μπεις σε μια βάρκα και να επιπλέεις μέσα τους μπορεί να σου δείξει το δρόμο που πρέπει να χαράξεις για να φτάσεις. Και τι όμορφο συναίσθημα είναι όταν μετά από τον ενθουσιασμό, φτάνεις.
Βέβαια το να βρίσκεσαι σε αυτό το στάδιο μονίμως είναι αδιέξοδο. Δίχως ερεθίσματα από τον έξω κόσμο, από τους ανθρώπους και το περιβάλλον, πλέεις σαν το κούτσουρο και αφήνεις το ρεύμα να σε ξεβράσει όπου αυτό νομίζει. Η απόλυτη απομόνωση όπως κάθετι απόλυτο σε απονεκρώνει, σε αποκόβει και σε αποπροσανατολίζει.

Αυτοκόλλητα παντού!

2007-03-21T13:17:00.001-07:00

Αυτοκίνητα παντού! Η απάντηση: αυτοκόλλητα παντού.

Στο περιθώριο

2007-03-21T12:36:00.000-07:00

Σημειώσεις, χαρτιά, χαρτάκια. Βιβλία μουτζουρωμένα με λερωμένα περιθώρια. Λόγια και σκέψεις που χορεύουν και ζουν στο περιθώριο. Μια φανταστική πολιτεία όπου συνειδητό και υποσυνείδητο μεσουρανούν σαν άλλος ήλιος και φεγγάρι.
Ξένος, διαφορετικός, άλλος. Υπάρξεις μαύρες, μουτζουρωμένες που ζουν στο περιθώριο. Ψυχές που δεν ταιριάζουν στο καλούπι αυτού του κόσμου. Μια πραγματικότητα όπου τα δίπολα καλό-κακό, άνδρας-γυναίκα, οικείος-ανοίκειος απλώνουν το σκοτάδι.
Αφορμή για να σημειώσω τις σκέψεις αυτές στον πρώτο λαβύρινθο του μυαλού μου αριστερά, στάθηκε ένα ντοκυμαντερ.

Στενά Νέστου!Γιουχου!!

2007-03-12T03:54:00.000-07:00

Όχι παντελώς ανοργάνωτοι αλλά αρκετά μάχιμοι, είπαμε να εκμεταλλευτούμε τις καλές μέρες και τα γερά μας πόδια!
Αρχικό σχέδιο: Λιβερά-Σταυρούπολη με μεταφορικό μέσο το πάλαι ποτέ αξιόπιστο τρενάκι...
Υποθετικά θα αναχωρούσαμε από Ξάνθη στις 11:07. Ο ουρανός συννεφιασμένος και η αίθουσα αναμονής του ΟΣΕ γεμάτη προσκυνητές, γιαγιάδες και πανκιά! Οι μεν πρώτες από κάπου ήρθαν και κάπου πορεύονταν. Οι δε δευτεροι, ακολούθησαν τους Βανδαλουπ (Φύγε απ' το γκρουπ, φύγε απ' το γκρουπ!) και κομμάτια όπως ήταν μετά τη συναυλία, επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη. Ο σταθμάρχης τα έπαιξε από το πολύβουο πλήθος και την πρόωρη άφιξη του τρένου, έκλεισε το ταμείο αρον άρον και πετάχτηκε στις γραμμές φορώντας το καπελάκι του , κύριος!
Χωρίς εισητήριο και διασκεδάζοντας με τους εναλλακτικούς συνταξιδιώτες, ξεκινήσαμε προς εύρεση του προϊσταμένου κινήσεως, μιας που κατά πολλούς "νίπτω τας χείρας μου" υπαλλήλους ήταν ο μόνος που μπορούσε να μας βοηθήσει. Δέκα λεπτά πριν τα Λιβερά (όπου σημειωτέον, το τρένο έφτυσε μόνο δυο ψυχές (εμάς!) και μετά από το βλέμμα όλο απογοήτευση, αγανάκτηση και σιχτιρ του προϊσταμένου, δίχως να κόψουμε εισήτηριο, βρεθήκαμε στον κλειστό πλέον σταθμό των Λιβερών.
Τελικό σχέδιο: Λιβερά- Τοξότες, μετά από προτροπή ώριμων κυρίων, κερασμένα παστέλια και απαξιωτικά κατσουφιάσματα για την αρχική μας διαδρομή. "Κάνουμε αυτή τη διαδρομή κάθε Κυριακή...είναι πιο όμορφα προς Τοξότες....πάρε παστελάκι κοπελιά....α!είστε και καλά ντυμένοι....σου ξου μουξου....μανταλάκια....άντε μαζευτείτε να ξεκινήσουμε..."
Το πρώτο κομμάτι δεν συνίσταται για κλειστοφοβικούς ανθρώπους με τακούνια και δίχως φακό. Χαλίκι παίρναμε, χαλίκι αφήναμε και αφού περάσαμε μέσα από τρια ή τέσσερα τούνελ, δίχως φυσικά να γνωρίζουμε τα δρομολόγια των τρένων, βρήκαμε την αρχή του παρόχθιου μονοπατιού. Κάποια στιγμή, τρία μέτρα (ευτυχώς!) πριν την έξοδο μιας σήραγγας, ακούσαμε το καλό μας IC να σκούζει. Τα πόδια στην πλάτη και με δρασκελισμούς που θα ζήλευε και βετεράνος πεζοναύτης, αράξαμε στην άκρη της σιδηροδρομικής γραμμής, πανευτυχείς που δεν ζούμε στην Ιαπωνία, όπου τα τρένα κυριολεκτικά τα σπάνε! Αν συναντιόμασταν μέσα στο σκοτεινό τούνελ θα έπρεπε να χωθούμε στις εσοχές που υπάρχουν στα τοιχώματα του, αγκαλιά με κάποιον αποστεωμένο πεζοπόρο που πήγε να θαυμάσει το μεγαλείο του Δημιουργού και κατέληξε σε τετ α τετ ραντεβουδάκι μαζί του!
Το υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής είναι σαφώς βόλτα σε παιδική χαρά. Ο Νέστος κυλάει νωχελικά δίπλα μας, τα βουνά τον αγκαλιάζουν και η φύση οργιάζει. Μαγεία, ηδονή κτλ κτλ. Μετά την πηγή του Κρωμνικού, το μονοπάτι περνάει κάτω από τις γραμμές και συνεχίζει ανηφορικά και σταθερά δίπλα στο ποτάμι μέχρι την Γαλάνη. Σε κάθε στροφή η θέα είναι μαγική.
Όσο προχωρούσαμε διαπιστώναμε πως πλησιάζαμε στον πολιτισμό. Εμφανίζονταν μπροστά μας κι άλλα δίποδα του συναφιού και παραδόξως, λόγω της επίδρασης του κελαρυστού νερού, όλοι δείχναμε την στοιχειώδη ευγένια και αλληλεγγύη. "Καλησπέρα! Γεια χαρά" και η μούτζα των Ελλήνων οδηγών, κυριολεκτικά να αποτελεί είδος προς εξαφάνιση. Έτσι, έτσι...άμα δε νιώθεις κυρίαρχος, δεν απλώνεις τα βρώμοχερα σου με ορθάνοιχτες τις δαχτυλούμπες!
Η Γαλάνη ήταν μόνο μερικά μέτρα μακριά και το απόλυτο δείγμα του πολιτισμού μας, έκανε την εμφάνιση του, στο τελευταίο σημείο πανοραμικής θέας...Σκουπίδια! Είχαν δραπετεύσει από τον κάδο σκουπιδιών του δασαρχείου και χάζευαν κι αυτά τον Νέστο, με το απαλό αεράκι να τα χαϊδεύει. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα την αγαπημένη μου playlist και ξάφνου μασήθηκε η κασέτα.... Φουρτούνιασα με τους ανεκπαίδευτους εκδρομείς, άρπαξα το παστέλι από το σακίδιο και απάντησα ορθά κοφτά σε μια παρέα κορασσίδων που έψαχναν κάπου να φάνε. "Όχι, δεν έχει φαγητό από εκεί, μόνο θέα να γλύφεις τα δάχτυλα σου, γκεγκε?"
Αφού άναψα και κόρωσα, έχωσα τα καταπονημένα ποδαράκια μου στον παγωμένο ποταμό που κουνούσε κι αυτός το κεφάλι του συγκαταβατικά.
Τώρα πια μόνο λίγα χιλιόμετρα μας χώριζαν από τους Τοξότες και τον σταθμό του τρένου. Είπαμε να το τρέξουμε λίγο μιας και η αμαξοστοιχία ήταν ικανή να φύγει πάλι νωρίτερα...Χα!χα! μας την έσκασε και πάλι. Είχαμε τρεις ώρες ακόμα μέχρι το επόμενο τρένο και φόρτσα άνεμο να μας σφυρίζει το σκοπό "άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα!" Μετά από αποτυχημένες απόπειρες κουρσεύματος λεωφορείων στην εθνική οδό, μισό κιλό απογοήτευση, μια ντουζίνα κρύο και δυο ζευγάρια ελαφρώς πονεμένα πόδια, καταλήξαμε σε κάτι σαν καφενείο... Διπλός ελληνικός, χαρτάκι, ειδήσεις στην τηλεόραση -αυτή τη φορά τις φάγανε κάτι μπάτσοι...ουπς αστυνομικοί- όνομα ζώο φυτό και εν τέλει ταξάκι, γιατί το μεταφορικό μας σκουλήκι είχε καθυστέρηση και θα μας γκάστρωνε κι εμάς μέχρι να έρθει!
Μετά από όλα αυτά προτείνω ανεπιφύλακτα την διαδρομή με την ίδια ακριβώς δόση οργάνωσης (άντε, καλύτερο τσεκάρισμα των δρομολογίων δε θα έβλαπτε), φακό και τα σκουπίδια στην τσέπη! Θα φάμε κόκκινη από τη φύση και θα τρέχουμε, σας το λέω!
Για πληροφορίες δες εδώ και εδώ

Οι μυστικοί πέντε!

2007-03-02T16:05:00.000-08:00

Αυτό το παιχνίδι των πέντε μου θυμίζει μια ταινία που είχα δει παλιά. Το σενάριο βασιζόταν στην αφήγηση του πρωταγωνιστή, ο οποίος μιλούσε για τον εαυτό του και τη ζωή του με λίστες. Το top 5 των αισθηματικών εμπειριών του, το top 10 αγαπημένων του τραγουδιών, οι τρεις χειρότερες καταστάσεις όπου έχει μπλεχθεί κτλ.
Ιδού λοιπόν πέντε πράγματα για μένα, μετά από πρόσκληση της maroulitas:

1. M' αρέσει η σοκολάτα υγείας. Όσο πιο πολύ κακάο τόσο καλύτερα!

2. Πιστέυω πως η τεμπελιά είναι καλό πράγμα. Κατέληξα σε αυτό μετά από πολλά χρόνια και προσπάθειες καταπολέμησης του άγχους μου (που πάντα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις σχέσεις μου με άλλους). Χαλαροί ρυθμοί όσο γίνεται...απλά πράγματα και μικρά βήματα κάθε φορά. Όλα θα γίνουν με τις λιγότερες δυνατές εντάσεις και τύψεις. Προσπαθώ να το τηρώ.

3. Εκδρομούλες και ταξίδια είναι το καλύτερο μου. Όχι οργανωμένα αυστηρά γιατί και το τυχαίο και η αναποδιά μπορεί να βγει σε καλό.

4. Όταν δεν είμαι καλά κοιμάμαι (αν και βλέπω εφιάλτες ;-), διάβαζω βιβλία για να ξεχνιέμαι και ακούω μουσική που θα με ανεβάσει (ακόμα και αν οι στίχοι είναι στενάχωροι θέλω η μελωδία να με φτιάξει). Όταν φτάσω στο στάδιο να μην βλέπω εφιάλτη, να χαμογελάω με αυτά που διαβάζω, να χορεύω μόνη μου στο κέντρο του δωματίου και να επικοινωνώ με τους φίλους μου φυσιολογικά είναι σημάδι πως όλα βαίνουν καλώς!

5. Δεν σκέφτομαι πάντα πριν μιλήσω και αυτό μερικές φορές είναι ενοχλητικό, γιατί καταλήγω να λέω στον εαυτό μου "βλήμα, αν το χειριζόσουν αλλιώς θα ήταν καλύτερα για όλους". Όμως δεν μπορώ να κρατάω πράγματα μέσα μου.

Με τη σειρά μου παραδίδω τη σκυτάλη σε it is (κι ας με κλάσει!), touroutourou, ntetzevou, rozaka.

Όνειρο νευρικής νυκτός...

2007-02-28T06:41:00.000-08:00

Το εστιατόριο είχε τη φήμη του πιο ρομαντικού στην επαρχιακή μας πόλη. Η διακόσμηση ήταν βαριά και το φως των κεριών συμπλήρωνε την πολυδιαφημισμένη ατμόσφαιρα. Στεγαζόταν σε ένα παλιό βιομηχανικό κτίριο, όπως συνηθίζεται τελευταία, σε μια εντέχνως υποβαθμισμένη περιοχή στις παρυφές της πόλης.
Είμαι ανήσυχη. Αυτό που με ανησυχεί είναι πως είμαι μόνη σε ένα εστιατόριο γεμάτο ζευγαράκια...; Με ανησυχεί που τα μάτια μου δε βλέπουν καθαρά...; "Όχι! Αυτοί είναι!" Μόλις τους εντόπισα τα λέπια πέσαν από τα μάτια μου και έβλεπα ξεκάθαρα... Πάλι οι τρεις τους. Τους έχω ξανασυναντήσει σε άλλο REM, με απανωτά χτυποκάρδια και τότε...
Άσπρες μπλούζες, μαύρα παντελόνια και στρατιωτικές αρβύλες. Βαριά αντρική, φτηνή κολώνια και μπαρούτι. Όπως και τότε...τρία ξυρισμένα κρανία που λαμποκοπούσαν στο φεγγαρόφωτο. Μόλις είχαν παρκάρει την τρίπατη νταλίκα- φαλλικό σύμβολο και χασκογελούσαν μεταξύ τους. Έτσι έκαναν και στο γυμνάσιο κάθε φορά που έκλεβαν το χαρτζηλίκι των μικρών. Μπορεί να με κυνηγούσαν και τότε.
Ήξερα πως δεν έρχονταν για μένα. Όπως ήξερα πως δε θα γλίτωνα. Χόρευα διακριτικά στα μπίτια των καρδιακών μου παλμών όταν ξάφνου ένα μαύρο αυτοκίνητο με φιμε τζάμια σταματάει δίπλα στην τζαμαρία που με χώριζε από τη διαβολική τριάδα. Βλέπω την κάνη της καραμπίνας και σαν φοβισμένο ζώο, με λύσσα ξεχύνομαι στο σκοτάδι. Το κρυό με τρυπάει σαν να πάγωσε η κόλαση...τρέχω. Αφήνω πίσω μου τα αίματα που πεταμένα χύμα στους τοίχους του εστιατορίου, βελτίωσαν τραγικά την αγαπησιάρικη διακόσμηση.
Η ανάσα μου κόβεται... "Κρύψου!". Ορθώνεται σαν σπηλιά, τεράστιος, σκοτεινός και σιωπηλός, καταφύγιο από τον παράδεισο και την κόλαση- γιατί μήτε στο ένα μήτε στο άλλο ήθελα να καταλήξω, σκουπιδοτενεκές σωτήρας. Χώνομαι μέσα και προσπαθήσω να πείσω με μπουνιές την καρδιά μου να σταματήσει να χτυπάει τόσο δυνατά.... "Θα μας ακούσουν, σκάσε!".
Μυρίζω το μπαρούτι καθώς πλησιάζουν και μια εσανς αλκόολ έχει πλημμυρίσει τον τόπο. Φως... το φεγγάρι.... θόρυβος.... το μπουκάλι που σπάει.... ζέστη.... "Καίγομαι!" και αυτό μου θυμίζει πως ακόμη..... ζω! Πρέπει να βγω από δω ακόμα κι αν χρειαστεί να κόψω με τα δόντια την ουρά μου, από την φάκα που πιάστηκα. "Πνίγομαι, σαν να μασάω δακρυγόνο..."
Μες στον πανικό μου, βρίσκομαι να σκαρφαλώνω. Έχω ματώσει χέρια και πόδια. Ο άνεμος δυνατός και παγερός σαν τον ιδρώτα που με τυλίγει. Τα φώτα της πόλης και....γαμώτο! Την τύχη μου μέσα, πως έμπλεξα έτσι.... Σκαρφάλωσα στο θηρίο που αντικαθιστά τα αρχίδια που τους έκοψε η μανούλα τους όταν ήταν πιτσιρικάδες. Διάολε! Κρεμιέμαι από την νταλίκα τους, σε ύψος οχτώ μέτρων και αυτοί πλησιάζουν.... Ιδρώνω περισσότερο, γλιστράω.
"Κική, δε θα γλιτώσεις" και το γέλιο του με ανατριχιάζει. Ανάβει τσιγάρο και μα τους άγιους πάντες των πάντων, αν δεν έβλεπα έτσι όπως κρεμιόμουν σαν την τσίτα, ανάποδα, τα ραδίκια να πλησιάζουν με ταχύτητα φωτός, θα του έκανα τράκα... Νίωθω να πέφτω. Είμαι στο κρεβάτι μου...είμαι στην νταλίκα...είμαι στον αέρα....πέφτω!!
Φτύνω το χώμα που μου τριβελίζει το στόμα.... ακούω τις αρβύλες. Σέρνομαι στις λάσπες και το βάζω για άλλη μια φορά στα πόδια. "Γιατί δεν ξυπνάς ρε μαλάκα; Ξύπνα επιτέλους!" Το μυαλό μου θέλει να πάει για κατούρημα, γι αυτό μου ζητάει απεγνωσμένα να πατήσω pause. Τρέχω, έχω βάλει τα πόδια στο forward, την ουρά στα σκέλια και τρέχω.
Στην έξοδο μιας δημόσιας τουαλέτας που φύτρωσε από το πουθενά, τραβάω μια κοπέλα από το μπράτσο. Την εκλιπαρώ για βοήθεια. Με κατακόκκινα μάτια, τυλιγμένη σε μια βρωμερή πετσέτα του ελληνικού στρατού, ασορτί με την πράσινη επιδερμίδα της μου λέει αργά και με κόπο: "Ο τελευταίος που με άγγιξε είναι τώρα νεκρός..."
Εμπνευσμένο από το Λόλα, τρέξε Λόλα, το υποσυνείδητο μου με θέλει να τρέχω σαν τυφλό σκυλί που απλά μυρίζει τον κίνδυνο και την καμμένη του ουρά. Ακολουθώ τον χλεμπονιάρη, εμμετικό διάδρομο και ακούω συνομιλίες... "Πότε θα ξυπνήσεις, επιτέλους;" Έχω αφήσει πίσω μου τους τρεις δαίμονες. Μπορεί να λιποθύμησαν από την ηδονή που τους χάρισε ο φόβος μου....δεν ξέρω...απλά φοβάμαι και τρέχω...λες κι αν συνεχίσω να τρέχω...μια ζωή, συνέχεια να τρέχω...θα είμαι ασφαλής, θα είμαι ζωντανή....."Ξύπνα!"
Παρακάμπτω κάτι μαφιόζους της κακιάς ώρας, πιο φοβισμένους κι από μένα. Παραπατώντας στα χαρτόκουτα της τεράστιας υποφωτισμένης αποθήκης -ναι ο διάδρομος μεγάλωσε ξάφνου (ένα χειροκρότημα στον παίχτη των ειδικών εφε του συνεργείου!) άκουσα μουσική.... Δυνατή, γρήγορη, κοφτή και πρωτόγονη. Χτύπο μετά τον χτύπο, έκρυβε ένα μήνυμα. Για μένα. "Ξύ-πνα, ξύ-πνα, ξύ-πνα....". 'Οταν ξύπνησα όλα είχαν εξαφανιστεί. Εκτός από την μουσική, που συνέχιζε να σφυροκοπάει για μένα και μόνο.

Δημιούργησε. Μη φοβάσαι

2007-02-25T07:56:00.000-08:00

Οι πρωτόγονοι κατασκεύασαν εργαλεία και έγιναν λίγοτερο πρωτόγονοι. Κάποια στιγμή όχι πολύ μακρινή από την μέρα που έφτιαξαν το πρώτο τους ακόντιο, ανακάτεψαν μερικά μπιρμπιδέλια και άρχισαν να ζωγραφίζουν στα σπήλαια. Και ο μεγάλος κυνηγός της φυλής, χάρηκε που είδε την αγωνία και τη δύναμη του σε δύο διαστάσεις και ας μην είχε ιδέα τι είναι διάσταση.
Ένας άντρας στην κορυφή του διπλανού λόφου ένιωσε τις ακτίνες του ήλιου στο δέρμα του και ανατρίχιασε. Ο αέρας χάιδευε τα άκρα του, η αλμύρα του χτυπούσε το πρόσωπο και αυτός χαμογελώντας έγραψε ένα ποίημα. Ένιωσε όμορφα.
Δίπλα σε μια πύλη του χρόνου, κάποιος άλλος λυπημένος από τον κόπο των ανθρώπων που μοχθούσαν κόντρα στα νερά του ποταμού, οραματίστηκε μια μεγάλη σανίδα που θα έδενε τις δύο όχθες. Έβαλε τα δυνατά του, σκόρπισε τον ενθουσιασμό του και μετά από καιρό έκοβε απογευματινές βόλτες στην γέφυρα που έγινε σκοπός της ζωής του. Χαιρετούσε χαμογελώντας καθώς έβγαζε το καπέλο στις δεσποινίδες που περπατούσαν δίπλα του.
Μετά από πολλά ποτά και στην προσπάθεια του να ξεφορτωθεί το χάος του μυαλού και της καρδιάς του, ένας άλλος μεσήλικος λέρωνε ένα κομμάτι χαρτί ξαλαφρώνοντας το είναί του. Στάθηκε μέσα στις μπογιές και ήρεμος πια αναφώνησε ένα τεράστιο, πολύχρωμο ουφ! Στη μέση του δωματίου του, με τα ίχνη της δημιουργίας εμφανή στα χέρια του, χόρεψε τον πρώτο του χορό.
Μια παρέα αποφάσισε να διεκδικήσει τη θέση της στον κόσμο. Έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο, αποτύπωσε αυτό που ζει και εξέφρασε αυτό που θέλει να ζήσει. Κινητοποιήθηκε. Το απόγευμα βγήκαν όλοι μαζί για ένα κρασί. Τα διαβολάκια τους τρέχανε πέρα δώθε και αυτοί τα κοιτούσαν. Μια εκείνα και μια όσα κατάφεραν για αυτά και τους ίδιους.
Την πρώτη βροχερή μέρα του νέου χρόνου, σε μια μισοσκότεινη παράγκα, ακούστηκε ο ήχος της ζωής. Ο ευτυχής πατέρας έτρεξε στην κοινή αυλή και ανακοίνωσε με ενθουσιασμό και κομμένα γόνατα το νέο. Την επομένη, οι γειτόνισσες ήλθαν στο σπίτι με γλυκά και πίτες. Στήθηκε τσιμπούσι με ότι φύτρωσε εκείνη την χρονιά.
Τα αδύνατα γίνονταν από παλιά δυνατά. Με τη βοήθεια της δημιουργίας. Σπρώχνοντας τον εαυτό του πέρα από τα όρια που νόμιζε πως είχε, ο άνθρωπος άλλαξε την ζωή του. Ακόμα και μέσα στον πόνο και στις δυσκολίες τραγουδούσε, χόρευε, έγραφε, γεννούσε. Γιατί όσο δημιουργούσε, ποδοπατούσε ότι τον έκανε να τρέμει από τον φόβο του.

Αγαπάμε αμοιβαία ως αμοιβάδες!

2007-02-23T14:49:00.000-08:00

Μια σχέση δεν είναι παζλ. Οι άνθρωποι δεν είναι κομμάτια παζλ. Δεν έχουν προκαθορισμένες και μόνιμες, απαράλλαχτες εσοχές και προεξοχές. Ούτε κολλάμε ποτέ μόνο με ένα το πολύ τέσσερα κομμάτια. Πόσο μάλλον να κολλάμε γάντι και να υπάρχει μόνο αυτό το κομμάτι και κανένα άλλο. Δεν γίνεται. Είναι ουτοπία όχι ρομαντισμός να το πιστεύεις αυτό, κατάλαβες;

Η φαντασιόπληκτη, νοσηρή μου φωνούλα, υπαγορεύει πως οι άνθρωποι είναι τελικά σαν τις αμοιβάδες. Αυτοί οι πολύ απλοί μονοκύταροι οργανισμοί αποδεικνύονται μεγαλειώδεις χάρη στην απλότητα τους και εξαιρετικά περίπλοκοι. Μια αμοιβάδα δεν έχει σχηματισμένα άκρα και όργανα ξεχωριστά. Μασαμπουκιάζει ότι βρίσκει μπροστά της και μετατρέπει το ένα και μοναδικό της κύτταρο σε στομάχι με εξαιρετική ευκολία, προκείμενου να επιβιώσει. Όταν σκάσει από το φαγητό και διαλυθεί σε χίλια κομμάτια, τα μαζεύει και γίνεται πάλι η αμοιβάδα που ξέραμε. Αθανασία λέμε! Αυτά είναι μεγαλεία, διάολε! Να μασάς τα πάντα και να μη μασάς μπροστά σε τίποτα, κατάλαβες;

Οι αμοιβάδες δεν πεθαίνουν. Ανάλογα με τις γκάβλες τους αυτοτεμαχίζονται. Από μια γίνονται δυο και τέσσερις κοκ. Σε κάθε μια, ενυπάρχει η προηγούμενη και η επόμενη. Τι να λέμε τώρα, δεν είμαστε αμοιβάδες όμως....όμως λαχτάραμε να δοκιμάσουμε ο ένας τον άλλο. Πλησιάζουμε σιγά σιγά και αγγίζουμε τις ψυχές μας πότε με τα ακροδάχτυλα και πότε με μπουνιές. Δεν είμαστε αμοιβάδες όμως....διάολε τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλο, αγαπάμε για να φτάσουμε στην αθανασία. Μασάμε πότε σύμφωνα με το σαβουάρ βιβρ, πότε άτσαλα και λαίμαργα. Ρευόμαστε κάφρικα, φτύνουμε τα κουκούτσια μα πριν ακόμα φτάσουν στην γη λιγουρευόμαστε το επόμενο μεζεδάκι.
Αγαπάμε τρώγοντας ο ένας τον άλλο για να νιώσουμε ζωντανοί, κατάλαβες διάολε; φώναξε η φωνούλα στα μούτρα μου κι εγώ έγνεψα ναι

Όλα ειναι δρόμος

2007-02-22T19:24:00.000-08:00

Επιτέλους το βρήκα! Ναι! το μυαλό μου ξεκόλλησε! Επιτέλους. Μετά από δυο ατυχείς απόπειρες να γράψω κάτι-ότι έχω μέσα μου, ταινία με φίλους, μουσική στο τέρμα, κρασιά και λιώσιμο στο internet, με χτύπησε σαν κεραυνός! Ντόινγκ!

Μερικούς δρόμους πρέπει να τους φτάσεις μέχρι το τέλος.

Οι λέξεις δρόμος και τέλος με στοιχειώνουν αυτές τις μέρες. Αλλά επιμένω. Απ' όσο με θυμάμαι επιμένω. Είχα αρχίσει να αμφιβάλλω για το νορμάλ της κατάστασης μου και να αναρωτιέμαι μήπως καταβάθος έχω σαδομαζοχιστικές τάσεις.
Ντόινγκ! Ντόινγκ! Χτυπάει κουδουνάκι, ανάβει ο προβολέας και εύρηκα το υπνωτικό μου χάπι για σήμερα. Έτσι πρέπει να γίνει. Να φτάσεις μέχρι το τέλος γιατί αλλιώς....................[αφήνω το ελεύθερο να συμπληρώσει ο καθένας το δικό του αλλιώς, αν έχετε καταλάβει τι εννοώ. Αν δεν έγινα αντιληπτή πάλι δεν πειράζει. Περνάω φάση αυτοκριτικής και δυσκολεύομαι. Μου το συγχωρώ]

Καλά κουράγια

Βούλγαρη- ΚΤΕΛ

2007-02-15T09:02:00.000-08:00

Λεωφορείο 31. Βούλγαρη- ΚΤΕΛ
Διάθεση παπαράτσικη. Μαύρο γυαλί και έξω να βρέχει...το ΜP3 κλειστό και το αυτί στημένο στους γύρω ήχους. Μου ταίριαζε και νομίζω ότι έχει καταντήσει ιεροτελεστία πια. Κάθε φορά που έρχομαι στην Θεσσαλονίκη θέλω να χαθώ μέσα της. Να κουλουριαστώ σε μια γωνιά, να αράξω έτσι αόρατη και να χαζέψω τους ανυποψίαστους περαστικούς. Το λεωφορείο για πρώτη φορά ήταν χαρακτηριστικά άδειο. Πέντε- έξι ψυχές όρθιες και τρεις το πολύ βαλίτσες πεταμένες κατάχαμα. Ιδανικό σκηνικό για ονειροπόληση και παρατήρηση
Εικόνα 1η: Λίγα μέτρα μετά τη στάση Κολόμβου, μας πιάνει φανάρι. Χαζεύω τις βιτρίνες και το μάτι μου πέφτει σε νεαρό κοσμηματοπώλη που κατευθυνόνταν προς την έξοδο του καταστήματος, ενώ διατηρούσε οπτική επαφή με τον συνομιλητή του. Θα του έλεγε κάτι σημαντικό μάλλον. Δεν βγαίνει έξω στον δρόμο. Απλώνει μόνο το χέρι του και ανάμεσα στους περαστικούς που προπερνούσε το λεωφορείο, ανοίγει την χούφτα και αφήνει ένα μικρό τοσοδούλι χαρτουλάκι που πέφτει με ελαφριές, νωχελικές στροφές στο πεζοδρόμιο. Υπέθεσα πως δεν συζητούσε με τον φίλο του για την καθαριότητα στην πόλη. Αν η κίνηση του ήταν συνειδητή επιλογή και τροπος ζωής, θα έφτανε στο σπίτι του αναρριχόμενος στην στοίβα σκουπιδιών που θα 'χε μαζευτεί κατω από το παράθυρο του. Η δικιά μου ευθύνη, δική σου δουλειά, σκέφτηκα ενώ μια γηραιά ύπαρξη στάθηκε δίπλα μου.
Εικόνα 2η: - Αυτό που έψαχνες το βρήκες καλή μου, Κέρδισες μια εικόνα και μαζί μ' αυτήν μια σκέψη. Σήκω τώρα να κάτσει η κυρία. Αυτή δίπλα σου, ντε!, μου ψιθύρισε απαλά η εσωτερική φωνούλα μου. Πάρκαρα το σύννεφο και στάθηκα στα δυο μου πόδια. Η γιαγιά ντεμέκ δεν ήθελε αλλά είπα να μην την κακοκαρδίσω. Στάση Ιασωνίδου. Το λεωφορέιο ακτινοβολεί λίγη από τη χάρη του ενός, του μοναδικού, του ανεπανάληπτου Δημιουργού των Πάντων εμφυσημένη σε γεροντάκι ντυμένο στους τόνους του θανατερού αναστάσιμου μαύρου. Η κυρία που εν τω μεταξύ είχε στρογγυλοκαθίσει αναπαυτικά, σε αυτές τις θέσεις που δεν σχεδιάστηκαν ούτε για έναν αλλά ούτε για δυο επιβάτες, αποκαλύπτει το ελατήριο που έκρυβε μέσα της και πεταγεται "για να καθίσει ο ιερώμενος". Ο ποιμένας αναλαμβάνει ζεστό ζεστό το θρόνο και βγάζει από την εσωτερική τσέπη της προβιάς, την handmade φλογέρα του.
Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την άποψη μου για την εκκλησία και την αθεράπευτη μαστούρα που προσφέρει νομίμως στην κοινωνία, στάθηκα ανάμεσα στον καθισμένο μοναχό και στην γιαγούλα, που είχε πιάσει τώρα ψιλή κουβέντα με έναν κοντό κύριο, κοντά στην ηλικία της.
Εικόνα 3η:Πλησιάζουμε στο τέλος του ταξιδιού μου. Το λεωφορείο δεν είναι πια ένα απλό μέσο μεταφοράς αλλά με τη συνδρομή του μαύρου κουτιού που κρύβει ο καθένας μέσα στην κούτρα του, μεταλλάχθηκε σε μέσο μεταφοράς σε άλλες παράλληλες πραγματικότητες. Το λεωφορείο δεν είναι πια ότι φαίνεται και το ίδιο αρχίζω να πιστεύω και για τον μοναχικό άνθρωπο, στα μαύρα. Δεν προσεύχεται αλλά μουρμουρίζει ασταμάτητα. Λες και είχε κουμπί στον κώλο και με το που κάθισε, γύρισε στο on. Πιάνω σκόρπιες κουβέντες...κατάρες καλύτερα, προς κάθε βούλγαρο, ρεμάλι που έρχεται και βιάζει τις κοπέλες μας.... Δίλημμα: Να εκφράσω τις αμφιβολίες μου στην γριούλα και να της διαλύσω την κοσμοθεωρία ή να της φουσκώσω τα μπρατσάκια και να την αφήσω να πλέει σε πελάγη αγαλλίασης;
- Καλή μου, δε θα σε πιστέψει ότι και να της πεις. Κατέβα γιατί θα αργήσεις, η φωνούλα με έβγαλε από την δύσκολη θέση.

Έχεις στόμα;

2007-02-12T02:36:00.000-08:00

Ξέρω. Πλέον ξέρω τι σου συμβαίνει καλέ μου. Τώρα μπορώ να σε βοηθήσω γιατί κατάλαβα τι σε πλήγωσε. Μέχρι να το μάθω όμως δυσκολεύτηκα. Δεν υπήρξες και πολύ σαφής πανάθεμα σε. Έπρεπε να σε τσιγκλάω μέρες για να εντοπίσω το πεδίο της μάχης.....κάθε φορά που σε άγγιζα έτρεμα μέσα μου....μήπως και παγώσεις.....μήπως και τα κάνω χειρότερα. 'Ομως δεν τα παρατούσα. Έπρεπε να ανοίξω το αεροστεγώς κλεισμένο βαζάκι που χώθηκες μέσα....για να τα καταφέρω το ζάλισα λιγουλάκι......το έτριψα από δω......το ταρακούνησα απο εκεί......με φόβο να μου γλιστρήσει μέσα από τα χέρια και να διαλυθεί στο πάτωμα.....Θα με διευκόλυνες αν άφηνες και μια χαραμάδα αέρα, ξέρεις....Μίλα μου για να σε βλέπω που λέει και η αστάρτη. Αν δε μιλάς δε σε γνωρίζω..... αν δε σε γνωρίζω, δε σε αγαπω.......θα αγαπω το σύννεφο σου κι οχι εσένα. Σπάσε το βαζάκι να απολαύσουμε το μέλι παρέα

ΥΓ: Ξεκίνησα να γράφω για τον υπολογιστάκο μου αλλά κατέληξε αλλιώς. Δεν είναι εύκολο για όλους τους ανθρώπους να εξωτερικεύουν αυτά που νιώθουν. Αλλά θα κερδίσουν πολλά πολλά πολλά πολλά αν το κάνουν....

Άμυνες βασικά

2007-02-10T02:25:00.000-08:00

Είμαι extra δυνατή, διάολε!Είμαι φοβερή γαμώτη μου!!!Έχω αντοχές που ούτε καν φανταζόμουν!
Ξύπνησα πριν από κανένα δίωρο και μου έχω ήδη επιβληθεί δύο φορές! Ούτε μάστερ γιόγκας να ήμουν...
Ανοίγω τα τεράστια ματάκια μου και λέω "γιατί τα άνοιξες, πανίβλακα?". Τ α λαμπάκια μου δεν είχαν σβήσει εντελώς από χθες και ο καιρός δεν βοηθούσε ιδιαίτερα. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε έξω απ' το παραθύρι μου αλλά και μέσα στην ψυχούλα μου. Ενεργοποίησα τον πρώτο μηχανισμό άμυνας και άνοιξα το παντζούρι....Μαλακία έκανα, γιατί έβρεχε καρέκλες....ξανακουκουλώθηκα αλλά ευτυχώς η καλή φωνούλα με τσίγκλισε και πάλι.
-Σήκω, μάζεψε τα κομμάτια που νομίζεις πως έχεις και στύψε κανένα πορτοκαλάκι γιατί έχεις τα χάλια σου! Ακούς άλφα?
-Yes Sir!, είπα υπάκουα και ξεκίνησα για την κουζίνα.
Στο ενάμισι μέτρο που απέχει από το κρεβάτι μου, χάιδεψα ελαφρά το γλυκο pc μου για να ακούσω και καμιά μελωδία. Η ώρα περνούσε.... πορτοκάλι έστυβα.... πορτοκάλι έπινα....και η μαυρίλα μου τελικά διαλύθηκε! Εκεί που πήγε να σχηματιστεί λαμπερό χαμόγελο στην μουρίτσα μου, το μάτι...το τεράστιο.....το αναθεματισμένο...το της Μόρντορ πέφτει στην οθόνη του υπολογιστή........
Η μαυρίλα μου είχε στρογγυλοκαθίσει εκεί και μου έκλεινε το μάτι! Πουτάνα! Αναφώνησα και άρχισα να πατάω κουμπιά σαν τρελή. Ο Υπολογιστάκος το έπαιζε dead λες και ήθελε κι άλλο γαργαλητό. Είχα αρχίσει πλέον να ανησυχώ...
Η φωνούλα επανήλθε και πάλι:
-Μην τυπώσεις κηδειόχαρτα ακόμα. Χτύπα κανένα τηλ σε γνωστούς και αγνώστους πλην γκουρού της ψηφιακής πραγματικότητας.
Λαμπάκι άναψε, εύρηκα αναφώνησα και άρχισα. Τηλέφωνα, μηνύματα και όλη την ώρα να σκέφτομαι πόσο πιο πολύ έχω την ανάγκη του Υπολογιστάκουλι μου πια...ούτε που το κατάλαβα πόσο έχω συνδεθεί με αυτό το μηχάνημα. Βέβαια τα σημάδια τα έβλεπα. Χανόμουν στο δίκτυο όλο και περισσότερες ώρες, κατέβαζα μουσικές με τα μπούνια...μέχρι που έφτασε η πρώτη κίνηση με το που μπαίνω στο σπίτι να είναι να πατήσω το κομβίον του!
Με τα πολλά έβγαλα μια άκρη από πολύ ικανούς αστυνόμους Σαΐνηδες, που έτρεξαν με το που φώναξα "Πρόβλημα! Πρόβλημα!".
Μου επιβλήθηκα άλλη μια φορά, έκλεισα τον υπολογιστή και έφυγα από το σπίτι.
Είμαι φοβεγή και τγομεγή!

ΥΓ1: Όπως καταλάβατε υπέκυψα στην γοητεία φιλικού υπολογιστάκου!
ΥΓ2: It is τα λόγια σου μου έδωσαν κουράγιο! Thanks για τη βοήθεια
ΥΓ3: Αν δεν ήταν αυτό το ποστ μηχανισμός άμυνας, τότε τί ήταν, διάολε!

Η βλακεία κυριαρχεί...

2007-02-08T01:25:00.000-08:00

Ήμουν στο εμπορικό Cosmos στην Θεσσαλονίκη. Είχα εντοπίσει ένα βιβλίο που έψαχνε μια φίλη για την διάλεξη της και άδραξα της ευκαιρίας να κάνω και καμιά αγορά. Αν δεν σε έπεισα δεν πειράζει, σκέψου ότι θελεις. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Το πόστ αυτό δεν έχει στόχο τα μεγαθήρια εμπορικά κέντρα και την καταναλωτική μας μανία. Την βλακεία του κόσμου θέλει να καταδείξει.

Σε απλά ελληνικά, λοιπόν, ήμουν στο ισόγειο και ως λογικό ον πρόχωρησα προς της κυλιόμενες σκάλες. Κι εκεί με χτύπησε η βλακεία του κόσμου. Ένα βήμα κυριολεκτικά και θα μπορούσε να είναι δολοφονική, διάολε! Αυτό που αντίκρισα με παρέλυσε. Τι να κάνεις μπροστά σε ένα βλάκα. Να του μιλήσεις, να του τα χώσεις, τι; Πάλι καλά αν ήταν ένας. Όταν αποδεικνύεται περίτρανα μπρος στα μάτια σου πως η βλακεία είναι κληρονομική πώς φέρνεις παιδιά σε αυτόν τον κόσμο;

Για να καταφέρω να φτάσω στο βιβλιοπωλείο του ορόφου, έπρεπε να πάρω τις κυλιόμενες. ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Είχαν καταληφθεί από μια μαμά, μια γιαγιά, έναν γαμπρό και ένα καροτσάκι με ένα γλυκούλι μπεμπε μέσα, αθώο θύμα...Η μάνα προσπαθούσε να ισορροπήσει στα τακούνια της κι έπειτα στα σκαλιά της κυλιόμενης, που όπως ήταν φυσικό δεν μέναν σταθερά στιγμή. Αυτό που την δυσκόλευε περισσότερο ήταν η τσιριχτή φωνή της -όχι έτσι παιδί μου- μάνας και το καροτσάκι. Ναι!Ναι! αν έχεις το βούδα σου, ήθελαν οικογενειακώς να ανεβάσουν το καροτσάκι από τις κυλιόμενες!!!! Όχι μόνο βλακώδες και επικίνδυνο, δεν επιτρεπόταν κιόλας.

Σε αυτό το σημείο, διαπίστωσα με έκπληξη πως η βλακεία συνάδει με την μυωπία. Δεν εξηγείται πως δεν είδαν κοτζάμ πινακίδα στη βάση της σκάλας που τους φώναζε προσωπικά: "εσύ! ναι εσύ! άσε κάτω το καρότσι, κακούργα μάνα!" Πετάρισα τα ματάκια μου για να συνέλθω (προς στιγμήν νόμιζα πως είδα το μωράκι να δείχνει την πινακίδα με το δαχτυλάκι του -ζες μαμα τι ζειχνει!ζες!). Διατήρησα την ψυχραιμία μου και με χαμόγελο, καταβάθος ειρωνικό, τους πλησίασα και έδωσα μια μινι διάλεξη για την εφεύρεση που λέμε ανελκυστήρα. Δεν τους είδα έκτοτε αλλά προσευχήθηκα στην θεά Κάλι να τους έχει καλά!

Οφείλω να προσθέσω πως η βλακεία χτυπάει και συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες. Αναφέρομαι στο προσωπικό ασφαλείας και υποδοχής που στέκονταν ακριβώς δίπλα, σε απόσταση δυο μέτρων χάζευαν ακουμπισμένοι στον πάγκο των πληροφοριών, την ώρα του τραγελαφικού συμβάντος.

Ένιωσα καλά με τον εαυτό μου γιατί έσωσα μια ψυχή (πιστεύω). Αν έχω δίκιο όμως και η βλακεία είναι όντως κληρονομική, έκανα μαλακία, διάολε!

Αποκρεύουμε;

2007-02-07T14:21:00.000-08:00

Τι είναι τα καρναβάλια αλήθεια;

Η πρώτη μου επαφή ήταν οι σχολικοί αποκριάτικοι χοροί. Πριγκιποπούλες, σερίφηδες, παλιάτσοι και κανένας εμπνευσμένος λαχανόκηπος διαγωνίζονταν για το καλύτερο μασκάρεμα. Τα λάτιν και τα ποπ κομμάτια είχαν την τιμητική τους.

Η πρώτη φορά που ψιλιάστηκα πως υπάρχει νόημα πίσω από τον θεσμό αυτό, ήταν όταν άκουσα τα παραδοσιακά αθυρόστομα, φαλλοτράγουδα. Ας είναι καλά η αεικίνητη Δόμνα Σαμίου που όργωσε την Ελλάδα και μας τα παρουσίασε όσο πιο αυθεντικά γινόταν.

Το πρώτο τρελό ξεφάντωμα ήρθε όταν πέρασα στην Ξάνθη. Δεν περιγράφεται το ξεσάλωμα, η μαλακία, ο χορός. Πρώτο έτος κιόλας, δεν θέλεις και πολλά για να περάσεις καλά.

Τώρα που ο ενθουσιασμός του πρωτοετούς έχει ξεφτύσει-τα έχει φτύσει εντελώς το βλέπω λίγο αλλιώς. Με ενοχλεί η βαβούρα και η έξαλλη αγέλη που φτάνει στην κάθε Ξάνθη για να "διασκεδάσει" όπως δεν έχει τα κότσια να κάνει στην πόλη του. Βλέπω και την υποκρισία των αρχών που οργανώνουν ντεμεκ πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά στην ουσία κάνουν τις πλάτες στους καταστηματάρχες και μου ανάβουν τα λαμπάκια. Σωστό χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνομαι! Φοβάμαι και την απληστία τους που φουσκώνει σαν σπυρί στο μέτωπο, όλο και περισσότερο καθώς τρίβουν τα χέρια τους. Φουσκώνει αδιάκοπα μέχρι να σκάσει την ώρα που θα τα σκάσουμε κι εμείς στο μπαρ, στο ξενοδοχείο, στην ταβέρνα, στα εποχιακά κτλ κτλ.

Τιμές τρελές με καπέλα απίστευτα σαν κι αυτά που φοράμε κι εμέις οι μασκαράδες. Μεταξύ μας ότι κι αν πιστεύουμε, ντυθήκαμε πορτοφόλια. Ότι και να λες γλυκέ μου παλιάτσε, πορτοφόλι είσαι. Κι εσύ μικρή μου ινδιάνα, πορτοφολάκι είσαι ντυμένη κι ας μην το ξέρεις. Ή μπορεί να το ξέρεις γιατί το συντηρείς. Το γουστάρεις να διασκεδάζεις πληρώνοντας. Να σου βάζουν χέρι και να πετάς το σκαλπ σου από την χαρά!

Σιχάθηκα ακόμα και το κέφι μου να γίνεται προϊόν, μα τω Δία! Φέτος λέω να μην αφήσω να τριτώσει το κακό. Θα ακούω στο τέρμα μουσική στο Mp3 για να αποφύγω τα λατιν και δε θα επιτρέψω σε κανένα να μου προσφέρει την ίδια κονσέρβα διασκέδαση. Παίρνω το μενίρ μου και πάω να τα σπάσω σε άλλο οχυρό.

ΥΓ: το κολάζ είναι εμπνευσμένο από την επικαιρότητα! χιχι...

Χαμηλές πτήσεις στην Ναυαρίνου

2007-02-03T09:08:00.000-08:00

Είχα μια βδομάδα να κάτσω στον υπολογιστή και ήταν όμορφα. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, ζούσα έξω στον πραγματικό χώρο με τα δέντρα και τα καυσαέρια του. Στο βάθος του μυαλού μου περνούσαν διάφορες σκέψεις. Είχα σκαρώσει ένα μικρούλι, καυστικούλι postaki για την περιβόητη δημοπρασία του τέως, μάλιστα! Όμως, παρατηρώντας την Ναυαρίνου, ένιωσα ανεπιθύμητη και αυτό είναι μακράν πιο σημαντικό και αξιόλογο.

Θεωρώ πως αυτός ο πεζόδρομος είναι από τους πιο ζωντανούς χώρους της πόλης και αντιστέκεται με όλες τις δυνάμεις του στην σκόπιμη αποστείρωση των δημόσιων χώρων και στην συρρίκνωση του κοινωνικού τους ρόλου. Πρόσφατα όμως δέχτηκε ένα καλομελετημένο χτύπημα. Τα πολύβουα, πολύχρωμα πέτρινα τοιχάκια που περιβάλλουν τον αρχαιολογικό χώρο, στεφανώθηκαν με ένα κάγκελο που τα περιτρέχει πέρα ως πέρα. Όπως ήταν φυσικό, μεταλλάχθηκαν από καθίσματα σε σημεία παρατήρησης.

Αυτό που με σόκαρε ήταν η μεταφορά που έκανε το μυαλό. Μου θύμισε τούτο το κάγκελο, εκείνα τα σύρματα με τα καρφάκια που τοποθετούν στα γείσα των κτιρίων για να απωθήσουν τα περιστέρια...

Θα ήθελα πολύ να επανέλθω στο θέμα όμως κακά μαντάτα μου θύμισαν πως η ζωή δεν είναι μόνο ο χώρος. Αν και ο χώρος, ειδικά ο δημόσιος, οφείλει να φιλοξενεί την ζωή

Μάχη Ορμονών...

2007-01-27T09:18:00.000-08:00

Εδώ και μια βδομάδα συνειδητά φορούσα μια μασκά. Μακάρι να ήταν σουπερ ενυδατική μάσκα ομορφιάς αλλά που...Άλλη ήταν και καθόλου ενυδατική, διάολε!

Την φόρεσα συνειδητά, ήταν επιλογή μου για να τα βγάλω πέρα χωρίς κόντρες και σαματά.

Έγινα αμίλητη, ακούνητη, στρατιωτάκι ένα, δύο, τρία ΣΤΟΠ! Πασαλείφθηκα με φούμο, σκάλωσα μερικά κλαδάκια πάνω μου και κρύφτηκα στον εαυτό μου, γιατί όταν οι ορμόνες μου επιτίθενται, έχω καταλάβει πως καλό είναι να περνάω στην άμυνα. Με αυτήν την τακτική, περιορίζω τις παράπλευρες απώλειες και δεν διαπράττω εγκλήματα για τα οποία μετά θα μετανιώσω πικρά.

Αν είσαι γένους θηλυκού, ξέρεις πολύ καλά γιατί πράγμα μιλάω. Αν είσαι αρσενικό, και μάλιστα από αυτά που θεωρούν την ευαισθησία, αδυναμία που τους ρουφάει τον ανδρισμό και μειώνει το μήκος του ανδρόμετρου τους, να ξέρεις πως δεν θα αναφερθώ σε ιστορίες από τον στρατό.

Για μια τακτική φάση της ζωής μου, θα μιλήσω. Για μερικές μέρες πριν από τις δύσκολες του κάθε μήνα, που αυτή τη φορά αποδείχτηκαν πιο δύσκολες από άλλοτε.

Μεταξύ μας, τα μέλη της γυναικείας φυλής, αποδίδουμε αυτή τη συναισθηματική διαταραχή και τις κυκλοθυμικές μεταπτώσεις, την μινι κατάθλιψη, στο λεγόμενο προεμμηνοριακό σύνδρομο. Δεν ξέρω αν υπάρχει επιστημονική αλήθεια σε αυτό, μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο δεν απέδωσε όσο περίμενα, αλλά τουλάχιστον είναι μια βάση για να συνεννοηθούμε.

Πως ξέρω ότι έρχεται; Ξυπνάω απόλυτα γκρινιάρα, απαισιόδοξη, μελαγχολική, κλαψιάρα, ερριστική...με λίγα λόγια κομμάτια χωρίς προφανή λόγο. Ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει για να το διαχειριστώ είναι

1. να μιλήσω σε άτομα που το έχουν ζήσει. Μόνο αυτά μπορούν να το καταλάβουν.

2. να μπλοκάρω το μυαλό κάνοντας πράγματα που δεν απαιτούν την πλήρη, συνεχή λειτουργία του. Ύπνος, τρέξιμο, διάβασμα ευχάριστου βιβλίου, ας πούμε.

3. να φορέσω τη μάσκα μου, αν τα πράγματα φτάσουν σε οριακό σημείο.

Όταν μασκαρεύομαι, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος. Μια σιωπηλή, εσωστρεφής προσωπικότητα που δεν διαδρά με το περιβάλλον, γιατί αν το κάνει είναι ικανή για τον Γ παγκόσμιο. Μπορώ να δημιουργήσω ένα απέραντο ναρκοπέδιο σε όποιον προσπαθεί να με πλησιάσει, παρ΄ όλο που αυτό το άτομο δε θα φέρεται διαφορετικά απ' ότι συνήθως. Κι επειδή το πρόβλημα είναι δικό μου, γκρινιάζω μέσα μου και το μόνο που μπορώ να κάνω για τους γύρω μου, είναι να τους επιβεβαιώσω πως δεν έχω κάτι μαζί τους, δεν φταίνε σε τίποτα και πως είναι πράγματι καλύτερο για όλους να μη μου μιλάνε και πολύ σε αυτή τη φάση...

Είμαι καλύτερα τώρα (αφού χθες πλάνταξα στο κλάμα για κανένα τρίωρο, χωρίς λόγο και δυστυχώς μπροστά στον φίλο μου, που για πρώτη φορά με έβλεπε έτσι. Σου ζητάω συγνώμη, ελπίζω να με καταλάβεις λίγο).

Για να μην γκρινιάζω μόνο στον εαυτό μου και να βγάλω ότι έχω μέσα μου, κάνω αυτό το post, που μοιάζει σαν την καλαμιά, στην ιστορία του βασιλιά με τα γαϊδουρινά αυτιά.

^%%&@#@$#&*((*)HJrfyt#%$%, diaole!!!